| ID: | 23735 | |
| Autor: | Sampedro, José Luis | |
| Obra: | La sonrisa etrusca | |
| Publicación: | Madrid, Alfaguara, 1985 | |
| Texto contextualizado: | -¿No les has dicho que salíamos juntos? -Las botitas son un secreto, recuérdalo... Además -añade gravemente--, no quiero oír tu nombre en boca de Andrea. «Soy su secreto», piensa ella encantada. Y advierte: -¿Te das cuenta de que hemos celebrado juntos la cena de San Silvestre ? Porque yo ya no tomo nada en casa. -¡Eso es lo que yo quería! ¿ Estás contenta ? -Tanto, que | SON:180.30 |
| Clase: Comunicación |
| PREDICADO |
|
Independiente Interr. total Negativa Perfecto indicativo |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ARGUMENTOS |
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Orden: | inicial | pre-V | V | post-V |
| Esquema: S D I | Subesquema: San DcqiIan | Orden: VD |
| Otras cláusulas del mismo verbo: | Cláusula anterior de 2657 |