| ID: |
101331 |
|
| Autor: |
Olmo, Lauro y Pilar Enciso |
| Obra: |
Teatro infantil II |
| Publicación: |
Madrid, Ed. Antonio Machado, 1987 |
| Texto contextualizado: |
selasela! (Al Oso.) Ciudadano Oso, ahora te escucharemos a ti. Y cuidado, ¡no admito ni un vegetariano más! (El Oso emite unos gruñidos. Leónidas inquiere): ¿Qué pasa? ¿Por qué gruñes? ¡Confiesa, he dicho! LOBO.- No puede, señor. Se ha quedado mudo. (El Oso, con ademanes afeminados, da gruñidos afirmativos.) Al llegar y ver los estragos de la |
2IN:074.05 |
GRUÑIR .2 - Mostrar disgusto o protestar [una persona], (gen. hablando en voz baja o entre dientes)
| PREDICADO
|
|
|
|
|
Independiente Interr. parcial Afirmativa Presente indicativo |
| ARGUMENTOS
|
| |
| (tú ) |
|
2ª sg
|
| | A1 (Emisor) |
| Animado |
| SUJ(S) |
| |
| |
|
|
| |
| 0 |
|
|
| Orden: |
inicial |
pre-V |
V |
post-V |
| Esquema: S |
Subesquema: San |
Orden: V |
|